τσαγκάρης // παπουτσής // υποδηματοποιός // μπαλωματής

μεσαιωνική ελληνική τσαγγάρις < Από το τσαγγάριος. < Από το ουσιαστικό τσάγγα, είδος μαλακού παπουτσιού.

Αυτός του οποίου το επάγγελμα είναι να κατασκευάζει ή να επισκευάζει υποδήματα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα νακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

ΧΑΣΑΜΕ στα χρόνια της κρίσης το 3% του πληθυσμού μας - Γερνάει και συρρικνώνεται η Ελλάδα: - Τι δείχνει μελέτη-σοκ

ΧΑΣΑΜΕ στα χρόνια της κρίσης το 3% του πληθυσμού μας - 
Γερνάει και συρρικνώνεται η Ελλάδα: - Τι δείχνει μελέτη-σοκ


- Η Ελλάδα έχει έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη 
- Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρος έχουν το χαμηλότερο δείκτη γονιμότητας, γύρω στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα.

Οι εκτιμήσεις των επιστημόνων κάνουν λόγο για μείωση του αριθμού των κατοίκων από 842.000 έως 1.265.000 άτομα έως τα τέλη του 2034, επισημαίνοντας ότι το ίδιο χρονικό διάστημα οι γεννήσεις θα κινηθούν μεταξύ 1,4 - 1,7 εκατομμυρίου και οι θάνατοι μεταξύ 2,5 με 2,7 εκατομμυρίων.
Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι τα ευρήματα νέας μελέτης για τον πληθυσμό της Ελλάδας, καθώς προβλέπει ότι θα συνεχιστεί η φθίνουσα πορεία έως τα μέσα του αιώνα, εξαιτίας των αρνητικών δημογραφικών εξελίξεων.

Μάλιστα, σύμφωνα με αυτή τη μελέτη του Ινστιτούτου του Βερολίνου για τον Πληθυσμό και την Ανάπτυξη, προβλέπεται ότι από περίπου 10,8 εκατ. το 2016, ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί στα 9,9 εκατ. έως το 2030 και στα 8,9 εκατ. έως το 2050! Κάτι που σημαίνει ότι θα υποστεί μία πρόσθετη μείωση κατά περίπου 18%.
Η μελέτη, σύμφωνα με το ΑΠΕ, επισημαίνει ότι μεταξύ 2011-2016 η Ελλάδα έχασε σχεδόν το 3% του πληθυσμού της, μεταξύ άλλων λόγω της γέννησης λιγότερων παιδιών εξαιτίας της οικονομικής κρίσης. Η χώρα μας έχει σχεδόν τη χαμηλότερη επίδοση στην ΕΕ, με δείκτη ολικής γονιμότητας 1,33 (ο προβλεπόμενος μέσος αριθμών παιδιών ανά γυναίκα).
Από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς
Εξαιτίας του μικρού αριθμού των παιδιών που γεννιούνται στην Ελλάδα- περίπου 90.000 ετησίως- η χώρα μας έχει πλέον έναν από τους πιο γερασμένους πληθυσμούς στην Ευρώπη, καθώς πάνω από το ένα πέμπτο των κατοίκων της (το 21%) είναι άνω των 65 ετών. Μόνον η Ιταλία στην Ευρώπη έχει υψηλότερο ποσοστό ηλικιωμένων.
Οι Γερμανοί ερευνητές προβλέπουν ότι, με βάση τις έως τώρα δημογραφικές τάσεις, η Ελλάδα είναι πιθανό πως θα έχει τη χειρότερη σε όλη την Ευρώπη αναλογία εργαζομένων προς συνταξιούχους έως το 2050.
 Το προσδόκιμο ζωής
Σε ό,τι αφορά το προσδόκιμο ζωής, στη χώρα μας είναι τα 81,1 έτη.
Περισσότερο από όλους στην Ευρώπη ζουν οι άνθρωποι στη βόρεια Ιταλία, στη βόρεια Ισπανία, στις παράκτιες περιοχές της Γαλλίας, καθώς και σε τμήματα της Ελβετίας και της Νορβηγίας. Τις πιο σύντομες ζωές έχουν οι άνθρωποι στην ανατολική Ευρώπη, με χειρότερες τη Λιθουανία και τη Βουλγαρία.
Το χάσμα Βορρά-Νότου
Σε ό,τι αφορά τη γενικότερη εικόνα της Ευρώπης, διαπιστώνεται διαφορά μεταξύ βορρά και νότου.
Στο βορρά, στη δύση και στο κέντρο της ηπείρου υπάρχουν σχετικά υψηλοί δείκτες γονιμότητας και μετανάστευσης που διασφαλίζουν την ανάπτυξη των πληθυσμού στο προβλεπτό μέλλον. Αντίθετα, η νότια και η ανατολική Ευρώπη καταγράφουν επιταχυνόμενη γήρανση και απώλειες πληθυσμού.
Κατά μέσο όρο, η Ευρώπη έχει πιο γερασμένο πληθυσμό από τις άλλες ηπείρους. Σήμερα στην Ευρώπη υπάρχουν περίπου 32 συνταξιούχοι για κάθε 100 εργαζόμενους 20 έως 64 ετών, δηλαδή περίπου τρεις εργαζόμενοι αντιστοιχούν σε ένα συνταξιούχο. Αυτή η αναλογία προβλέπεται να πέσει όμως σε δύο εργαζόμενους ανά συνταξιούχο έως τα μέσα του 21ού αιώνα.
Η μελέτη εκτιμά ότι έως το 2050 η υψηλότερη μέση ηλικία του πληθυσμού, μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, θα υπάρχει στην Ελλάδα και στην Πορτογαλία, δύο χώρες που επίσης θα γνωρίσουν και συρρίκνωση του πληθυσμού τους, εκτός από τη γήρανση. Όπως επισημαίνεται, η μόνιμη εγκατάσταση και η επιτυχής ενσωμάτωση περισσότερων μεταναστών μπορεί να αποτελέσει αντίβαρο σε αυτές τις δύο αρνητικές τάσεις. Οι ερευνητές προτείνουν ακόμη μέτρα στήριξης των γεννήσεων και των εργαζομένων μητέρων, καθώς επίσης κρατικές πολιτικές γενικότερα που να διευκολύνουν τους γονείς να συνδυάζουν τη δουλειά με την οικογένεια.
Αν οι Ευρωπαίες συνεχίσουν να γεννούν κατά μέσο όρο περίπου 1,5 παιδιά σε βάθος χρόνου, τότε ο πληθυσμός της Ευρώπης θα μειωνόταν στο μισό μέσα στα επόμενα 65 χρόνια, εφόσον όμως υπήρχε μηδενική μετανάστευση και αμετάβλητο προσδόκιμο ζωής. Επειδή όμως καμία από αυτές τις δύο τελευταίες υποθέσεις δεν είναι ρεαλιστική, οι Γερμανοί δημογράφοι θεωρούν ότι, για να σταθεροποιηθεί ο ευρωπαϊκός πληθυσμός, αρκεί ένας μέσος δείκτης γονιμότητας 1,6 έως 1,8 παιδιών ανά γυναίκα, κάτι που δεν απέχει πολύ από τον τωρινό δείκτη (1,58).
 Πού γεννιούνται τα περισσότερα παιδιά
Τον υψηλότερο δείκτη γονιμότητας έχει η Γαλλία, με σχεδόν 2 παιδιά ανά γυναίκα (1,96). Η Ιρλανδία, η Βρετανία, η Σουηδία και η Δανία έχουν επίσης σχετικά υψηλό δείκτη γονιμότητας. Αντίθετα, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική στο Νότο, καθώς Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Κύπρος έχουν το χαμηλότερο δείκτη γονιμότητας, γύρω στα 1,3 παιδιά ανά γυναίκα.
 Λιγότεροι και πιο γέροι
Η μελέτη επισημαίνει ότι ειδικά ο ευρωπαϊκός Νότος συνδυάζει την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την πληθυσμιακή γήρανση. Σε χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία, ολοένα περισσότεροι εγκαταλείπουν την αγορά εργασίας για να βγουν στη σύνταξη, από ό,τι νέοι άνθρωποι εισέρχονται στην αγορά εργασίας ως εργαζόμενοι.
Ειδικότερα, στις χώρες που έχουν χαμηλό δείκτη γονιμότητας- όπως η Ελλάδα- το άνοιγμα της «ψαλίδας» μεταξύ συνταξιούχων και εργαζομένων γίνεται ταχύτερα από ότι στον βορρά. Γι' αυτό, κατά την μελέτη, οι νότιες χώρες στο μέλλον θα έχουν μεγαλύτερες δυσκολίες να χρηματοδοτήσουν τα συνταξιοδοτικά συστήματα και να διατηρήσουν το τωρινό επίπεδο των κοινωνικών παροχών τους. Η μελέτη εκτιμά ότι -με εξαίρεση το Λουξεμβούργο- σε όλες τις άλλες χώρες οι συντάξεις θα υποστούν μείωση στο μέλλον σε σχέση με τους μισθούς. Αυτό θα έχει συνέπεια να αυξηθεί ο κίνδυνος φτώχειας για τους ηλικιωμένους.

Κυριακή, 6 Αυγούστου 2017

- Ρε, τι σου έκανε η Ελλάδα και σε πληγώνει; Κουμουνιστής ε;


    Πρόσωπα    


Maria Fragkou
ΑΣΕΑ ΑΡΚΑΔΙΑΣ



"Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει" Γιώργος Σεφέρης [1900-1971]


Ποίηση και Ποιητές



Ο Νίκος Γκάτσος
γύριζε το Χειμώνα του '36, σπίτι του από μια ταβέρνα.
Ήμουνα στην Κορυτσά και είχα στείλει στην Αθήνα, σε χειρόγραφο,
το ''Με τον τρόπο του Γ. Σ.''.

Κατά κακή του τύχη
- μολονότι πολύ αθώος, είχε κάποτε ύφος φοβερά βλοσυρό -
τον έπιασαν και τον πήγαν στο τμήμα.
Τον έψαξαν. Στην τσέπη του το χειρόγραφο.

- Ρε, τι σου έκανε η Ελλάδα και σε πληγώνει; Κουμουνιστής ε;
- Μα, κύριε αστυνόμε,
δεν το έγραψα εγώ αυτό, το έγραψε ο κ. Σ. που είναι πρόξενος.
- Πρόξενος ε;
Τέτοιους πρόξενους έχουμε. Γι' αυτό πάμε κατά διαβόλου.

Ευτυχώς βρέθηκαν στις τσέπες του και κάτι άλλα της ίδιας τεχνοτροπίας που αφόπλισαν τους φρουρούς της ησυχίας μας.
- Σ' αφήνουμε, μωρέ, γιατί είσαι βλάκας, του είπαν όταν τα διάβασαν.
Γιώργος Σεφέρης

Το ευρώ πέραν του γεγονότος ότι ως οικονομική σύλληψη είναι ατελέσφορη, είναι και γεωπολιτικά επικίνδυνη

του Σπύρου Στάλια, 
[Οικονομολόγος Ph.D]
Οι Συναλλαγές μας με τους Ξένους/Εξωτερικό Εμπόριο
Από εδώ πηγάζει η πηγή του φόβου των Ελλήνων για την δραχμή, με την έννοια, πως θα μπορούμε να αγοράζουμε οτιδήποτε θέλουμε από το εξωτερικό, αφού η δραχμή δεν θα έχει αξία. Αν ρωτήσετε γιατί δεν θα έχει αξία παίρνεις απίθανες απαντήσεις άσχετες με το θέμα. 
Ακούς, ας πούμε, ότι δεν έχουμε χρυσό!... Αν τους πεις ότι δεν χρειάζεται ούτε ένα γραμμάριο χρυσό για να εκδώσεις χρήμα σε κοιτούν με δυσπιστία και πολλοί με φόβο. Κατάλοιπα βαρβαρικών εποχών που ζουν ακόμα στον 21ο αιώνα. Πάντως ο φόβος που καλλιεργείται στους Έλληνες, από το κατεστημένο του ευρώ, έχει στον πυρήνα της αυτή την αντίληψη. Η δραχμή δεν θα έχει αξία, πράγμα που καταδεικνύει την έλλειψη εμπιστοσύνης των Ελλήνων στον εαυτό τους.

Φυσικά μια πρόχειρη παρατήρηση στο ότι λένε θα ήταν, πως οι 186 χώρες από τις 205 που παρέλασαν πριν λίγο καιρό στο Ρίο συναλλάσσονται μεταξύ τους, αλλά και με τις υπόλοιπες 19 χώρες που ανήκουν στη ευρωζώνη (σύνολο 205 αν δεν κάνω λάθος). Για να συναλλάσσονται πάει να πει ότι έχει αξία το νόμισμα τους, καίτοι η πλειοψηφία αυτών των χωρών δεν έχει χρυσό. Άρα η δραχμή γιατί να μην έχει αξία;

Ας πάμε καλύτερα στα οικονομικά.
Οι συναλλαγές μεταξύ χωρών αποκαλούνται διεθνείς εμπορευματικές συναλλαγές. 
Οι εξαγωγές δηλώνουν εμπορεύματα και υπηρεσίες που παρήχθησαν στη χώρα για να φύγουν από την χώρα, ενώ οι εισαγωγές είναι υπηρεσίες και εμπορεύματα που παρήχθησαν σε ξένες χώρες που εισέρχονται στη χώρα.
Οι εξαγωγές αντιπροσωπεύουν κόστος για τους κατοίκους της χώρας, επειδή εκφράζουν κεφάλαιο, εργασία και πόρους τους οποίους οι κάτοικοι δεν μπορούν να τους χρησιμοποιήσουν για να παράγουν προϊόντα που οι ίδιοι αλλιώς θα κατανάλωναν. 
Οι εισαγωγές είναι πραγματικό όφελος με την έννοια ότι έρχονται απ έξω και καταναλώνονται από τους κατοίκους τη χώρας. Με αυτή την έννοια αν οι εισαγωγές είναι μεγαλύτερες από τις εξαγωγές τότε ο υλικός βιός των κατοίκων της χώρας είναι σαφώς καλύτερος. Οι εξαγωγές μπορούν να θεωρηθούν ως το κόστος των εισαγωγών.
Οι χρηματικές συναλλαγές δεν θεωρούνται ως εξαγωγές ή εισαγωγές. Αντιπροσωπεύουν χρηματικές ροές από και προς την χώρα και έχουν επίπτωση στην συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος της χώρας με τα αλλά νομίσματα.
Οι συναλλαγές πραγματοποιούνται με τα νομίσματα των χωρών που συναλλάσσονται. Αν θέλουμε να αγοράσουμε κάτι από την Ρωσία θα πρέπει να αναζητήσουμε ρούβλια δίνοντας δραχμές και αν η Ρωσία θέλει να αγοράσει κάτι από την Ελλάδα θα αναζητήσει δραχμές για να πληρώσει δίνοντας ρούβλια. Σε ποια ισοτιμία γίνεται η ανταλλαγή; Δηλαδή πόσες δραχμές θα πρέπει να δώσουμε να αγοράσουμε ένα ρούβλι ή ένα δολάριο αν θέλουμε να συναλλαχθούμε με την Αμερική.

Ας δούμε αυτό το θέμα.
Στη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του κόσμου το νόμισμα είναι μη μετατρέψιμο σε άλλο νόμισμα αναφοράς ή σε χρυσό και παράλληλα τα νομίσματα τους τα αφήνουν ελευθέρα να διακυμαίνονται στις διεθνείς αγορές. Αυτό σημαίνει ότι έχουν ανεξάρτητη νομισματική πολιτική, δηλαδή οι χώρες μόνες τους καθορίζουν το ύψος του επιτοκίου που επιθυμούν, και όχι οι τραπεζίτες όπως σήμερα γίνεται στην Ευρωζώνη, ενώ η δημοσιονομική τους πολιτική, δηλαδή οι κρατικές δαπάνες, στοχεύει στη διατήρηση της πλήρους απασχόλησης.
Δεδομένων αυτών, ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα έχει χρόνιο πρόβλημα στο ισοζύγιο πληρωμών της, δηλαδή οι εισαγωγές της είναι μεγαλύτερες των εξαγωγών της, δηλαδή η αξία των εισαγωγών της σε δραχμές είναι μεγαλύτερη σε αξία των εξαγωγών της σε δραχμές. 
Τι σημαίνει αυτό; Ότι άνθρωποι στο εξωτερικό επιθυμούν να διακρατούν την ελληνική δραχμή, δηλαδή να αποταμιεύουν σε ελληνικές δραχμές και ομόλογα από το να αγοράζουν με τις δραχμές που έχουν άλλα ελληνικά προϊόντα. Εάν αγόραζαν δεν θα υπήρχε πρόβλημα στο ισοζύγιο πληρωμών. Θα είχαμε ισοσκελισμένο ισοζύγιο πληρωμών.
Αυτοί λοιπόν που στο εξωτερικό αποταμιεύουν σε ελληνικά αξιόγραφα (ομόλογα, μετοχές, δραχμές) επί της ουσίας είναι μέρος των αποταμιευτών που αποταμιεύουν μέσα στην Ελλάδα. Και οι δυο έχουν τις αποταμιεύσεις τους σε ομόλογα του ελληνικού δημοσίου για να κερδίζουν και κάποιο τόκο. Οι αποταμιεύσεις είναι ούτως ή άλλως εκπεφρασμένες σε δραχμές. Φυσικά αυτοί που αποταμιεύουν στο εξωτερικό σε ελληνικά ομόλογα ή δραχμές ή σε οποιοδήποτε άλλο νόμισμα, κάλλιστα μπορούν να απαλλαγούν από τις ελληνικές δραχμές μέσω της αγοράς συναλλάγματος αγοράζοντας κάποιο άλλο νόμισμα.
Οι δραχμές αλλάζουν χέρια, η αποταμίευση παραμένει ίδια ως προς τον αριθμό των δραχμών, ενώ η αξία αυτών των δραχμών καθημερινά ίσως να μεταβάλλεται στη διεθνή αγορά συναλλάγματος.
Όπως έχει τονιστεί από τις αποταμιεύσεις εξαρτάται η απασχόληση και εντεύθεν η δαπάνη του δημοσίου τομέα για να στηρίξει την πλήρη απασχόληση. Οι αυξημένες κρατικές δαπάνες για την μείωση της ανεργίας όταν αυτή αυξηθεί αντιστοιχεί στην επιθυμία του ιδιωτικού τομέα να αποταμιεύει.
Με άλλα λόγια αν οι εισαγωγές αυξηθούν, πράγμα που σημαίνει ότι είναι δυνατόν να χαθούν θέσεις εργασίας, τότε το κράτος αυξάνει τις δαπάνες του για να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και μειώνει τους φόρους ώστε να παρακινηθεί και ο ιδιωτικός τομέας στην προσπάθεια δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Κατά συνέπεια οι αυξημένες εισαγωγές δεν πρέπει να θεωρούνται κάτι κακό, όπως μας λένε οι νεοφιλελεύθεροι, αλλά μέρος της καλύτερης ζωής του εντόπιου πληθυσμού.


Πως θα διακυμαίνεται όμως η τιμή του νομίσματος στις διεθνείς αγορές;
Στην ουσία αυτό είναι αδιάφορο όσο οι ξένοι επιθυμούν να αποταμιεύουν σε ελληνικά αξιόγραφα, δηλαδή εμείς να εισάγουμε. Καλύτερα να παίρνεις παρά να δίνεις. Αλλά τι ακριβώς είναι εκείνο που λαμβάνουν υπ όψη οι αγορές για να αξιολογήσουν ένα νόμισμα; Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο υπόδειγμα για την αποτίμηση κάποιου νομίσματος. Αλλά τα στοιχεία που λαμβάνονται υπ’ όψη είναι εκείνα της εγχώριας οικονομίας και κυρίως ο πληθωρισμός, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης, η ανεργία, το ύψος των επιτοκίων. Όλα αυτά είναι υπό τον έλεγχο μιας κυβέρνησης που ασκεί σοβαρή νομισματική πολιτική, δημοσιονομική πολιτική και εισοδηματική πολιτική.

Επίλογος
Αυτό που τονίστηκε σε αυτό το κείμενο είναι ότι μια χώρα που εκδίδει το δικό της νόμισμα, που δεν είναι μετατρέψιμο σε άλλο νόμισμα αναφοράς και που διακυμαίνεται ελευθέρα στις αγορές, έχει την πλήρη ελευθερία να επιδιώξει τους στόχους της πλήρους απασχόλησης, της οικονομικής ανάπτυξης, της σταθερότητας των τιμών με άλλα λόγια να επιδιώξει την ευημερία του Λαού. Στην περίπτωση μας και να απαλλάξει τον Λαό από επαχθή χρέη μέσω μιας γενικής παραγραφής χρεών (σεισάχθεια).
Αυτός ο στόχος δεν μπορεί να επιτευχθεί με το ευρώ, που ο στόχος είναι η διαφύλαξη της αξίας του ευρώ υπέρ των τραπεζιτών και των άθλιων πολιτικών τους, που απαιτεί διαρκή φτώχεια και αναταραχή μεταξύ των Λαών. Με το ευρώ, ο κάθε Λαός μέσα στη λιτότητα, προσπαθεί να πετάξει μπαλάκι το πρόβλημα του στον άλλον Λαό. Το ευρώ πέραν του γεγονότος ότι ως οικονομική σύλληψη είναι ατελέσφορη, είναι και γεωπολιτικά επικίνδυνη.
____________

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Η μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα...


Ο Μιχάλης Κιτσώνης 
ΚΕΡΚΥΡΑ
Η μετεμφυλιοπολεμική Ελλάδα...

Ο αγώνας για ένα πιάτο φαΐ, για ένα τρύπιο παντελόνι ή φουστάνι, για ένα ζευγάρι παπούτσια, που είχαν βαρεθεί να πηγαινοέρχονται στον τσαγκάρη.
Εργάτες συγκεντρωμένοι σε γνωστά στέκια, περίμεναν από τα ξημερώματα τους εργολάβους, αλλά και απλούς ιδιώτες, για να τους δώσουν δουλειά.
Η διαπραγμάτευση σκληρή, αδυσώπητη, απάνθρωπη μερικές φορές! Οι ανειδίκευτοι και τα παιδάκια, στις δουλειές του ποδαριού.
Σ’ όλους αυτούς, μπορείς να προσθέσεις και τους χιλιάδες επαρχιώτες, που έφταναν κάθε μέρα με τρένα και λεωφορεία, εγκαταλείποντας τα χωριά τους, με την ελπίδα μιας καινούργιας ζωής.
Η εσωτερική μετανάστευση κράτησε χρόνια και χρόνια, ώσπου η Αθήνα, η Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις της Ελλάδας, έγιναν τα σημερινά τέρατα, που όλους μας δυναστεύουν. Τα τεφτέρια των τσαγκάρηδων, των ραφτάδων και πιο πολύ των μπακάληδων, έπαιρναν κάθε μέρα φωτιά.
«Μισή οκά ζάχαρη, μισή ρύζι, ψωμί και … γράφτα!».
Οι δρόμοι χωμάτινοι, νερό από τις βρύσες στις γωνιές των τετραγώνων και ηλεκτρικό ρεύμα, μόνο για το ένα τρίτο των Ελλήνων!


Τα δολάρια της Αμερικάνικης βοήθειας, τα μασούσαν οι ημέτεροι και οι χαρακτηρισμένοι πολίτες Β! κατηγορίας, δεν έβρισκαν δουλειά ούτε στα σκουπίδια της γειτονιάς τους! Ο μόνος δρόμος που απέμενε, ήταν ο δρόμος της ξενιτιάς και τον ακολούθησαν πολλοί. Άλλη μια Ελλάδα σκορπίστηκε στη Γερμανία, στο Βέλγιο, στην Αμερική και την Αυστραλία και τάιζε με τα εμβάσματα της για πολλά χρόνια, αυτούς που έμειναν πίσω. 
....Και το λαϊκό τσαρδί μ’ αίμα χτισμένο, στις Δραπετσώνες της Ελλάδα ...

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Ο καθηγητής Βιολογίας Νεκτάριος Ταβερναράκης αποκαλύπτει: "Μπορούμε να διπλασιάσουμε τη διάρκεια ζωής του ανθρώπου"

  Επικαιρότητα, έρευνες, ζωή, άνθρωπος  

Κορυφαίος Κρητικός βιολόγος αποκαλύπτει: 
Μπορούμε να διπλασιάσουμε τη διάρκεια ζωής του ανθρώπου 
 Θα μπορούσαμε να καθυστερήσουμε τα γηρατειά; 
Θα μπορούσαμε να ζούμε περίπου 150 χρόνια; 

Την απάντηση δίνει η επιστήμη και μάλιστα με ελληνική ταυτότητα. Ο λόγος για τον καθηγητή Νεκτάριο Ταβερναράκη, η ερευνητική δραστηριότητα του οποίου έχει αναγνωριστεί διεθνώς, ενώ για το σύνολο της επιστημονικής του συνεισφοράς έχει βραβευτεί με σημαντικές διακρίσεις από πολλούς διεθνείς οργανισμούς. 

Ο κ. Ταβερναράκης, με καταγωγή από την Κρήτη, είναι Βιολόγος και Πανεπιστημιακός, καθηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης, Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Τεχνολογίας και Έρευνας (ΙΤΕ), ενώ είναι εκλεγμένο μέλος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μοριακής Βιολογίας (ΕΜΒΟ) και της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών (Academia Europaea). Όπως εξηγεί ίδιος, τα κύτταρά μας λειτουργούν καταναλώνοντας ενέργεια, η οποία παράγεται από εξειδικευμένα οργανίδια του κυττάρου, τα μιτοχόνδρια, τα οποία με τη σειρά τους καταναλώνουν θρεπτικά συστατικά που παίρνουν από τις τροφές, αφού πρώτα τη μετατρέψουν σε γλυκόζη. 
Μαζί όμως με την ενέργεια, όπως κάθε εργοστάσιο, παράγει και παραπροϊόντα του μεταβολισμού, που ονομάζονται «ελεύθερες ρίζες οξυγόνου» οι οποίες στην ουσία είναι δηλητηριώδη μόρια που μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στα κύτταρα, με αποτέλεσμα να επέλθει η γήρανση. Σύμφωνα με τον κ. Ταβερναράκη η γήρανση οφείλεται σε αυτές τις βλάβες που συσσωρεύονται με τα χρόνια στα κύτταρα, καθώς και σε εξωγενείς παράγοντες όπως είναι η υπεριώδης ακτινοβολία, τα τοξικά και χημικά στοιχεία που υπάρχουν στην ατμόσφαιρα. 
Όμως, στην έρευνα που έγινε στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας διαπιστώθηκε ότι τα κύτταρά μας έχουν αναπτύξει μηχανισμούς αποτοξίνωσης, όπως η αυτοφαγία, μία διαδικασία όπου το ίδιο το κύτταρο, μόλις αντιληφθεί ότι το μιτοχόνδριο έχει υποστεί βλάβη το καταστρέφει για να μην προκαλέσει μεγαλύτερο πρόβλημα, ενώ ταυτόχρονα δημιουργεί νέα μιτοχόνδρια, μια διαδικασία που ονομάζεται βιογένεση. Σύμφωνα με την έρευνα του Ινστιτούτου, η καταστροφή των προβληματικών και η δημιουργία νέων μιτοχονδρίων συντονίζονται από ένα μηχανισμό, ο οποίος, μάλιστα παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της γήρανσης. 
Συγκεκριμένα όταν αυτός ο μηχανισμός υπολειτουργεί έχουμε πρόωρη γήρανση, ενώ όταν λειτουργεί σωστά έχουμε επιμήκυνση της διάρκειας ζωής. Αυτό που ανακάλυψε η ομάδα του κ. Ταβερναράκη, είναι ότι η επιστήμη μπορεί να επέμβει με γενετικό τρόπο και να κρατήσει το συγκεκριμένο μηχανισμό με υψηλή απόδοση σε μεγάλη ηλικία. «Μπορούμε να αυξήσουμε τη διάρκεια ζωής σημαντικά, μέχρι και να διπλασιαστεί, κάτι που έχει διαπιστωθεί σε πειραματόζωα», τόνισε ο κ. Ταβερναράκης. Αναφερόμενος στο Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, ο κ. Ταβερναράκης είπε ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο Ινστιτούτο Βιοϊατρικών επιστημών της Ελλάδος, απασχολεί πάνω από 330 εργαζόμενους υψηλής επιστημονικής κατάρτισης, όπως ερευνητές, καθηγητές Πανεπιστημίου, μεταδιδακτορικούς ερευνητές, διδακτορικούς φοιτητές, τεχνικούς έρευνας και άλλους. 
Το Ινστιτούτο διαθέτει υπερσύγχρονα και πλήρως εξοπλισμένα εργαστήρια τα οποία εστιάζονται σε διάφορα πεδία της βιολογικής έρευνας, όπως η μελέτη της γήρανσης, του καρκίνου, τα αυτοάνοσα νοσήματα, νευροεκφυλιστικά νοσήματα, η μελέτη της ανάπτυξης των κυτταρικών διεργασιών, ενώ υπάρχουν και ομάδες που ασχολούνται με θέματα αγροδιατροφής και συγκεκριμένα τον έλεγχο των ζιζανίων, των παρασίτων -έρευνα που έχει να κάνει με την αλυσίδα παραγωγής τροφίμων. Το αντικείμενο της έρευνας του εργαστηρίου του κ. Ταβερναράκη κινείται σε τρεις κατευθύνσεις. Η πρώτη αφορά στην εξέλιξη της γήρανσης, που σχετίζεται όχι μόνο απλά με τον άνθρωπο αλλά με όλους του έμβιους οργανισμούς, η δεύτερη είναι η μελέτη του νευροεκφυλισμού που έχει να κάνει με νοσήματα όπως το Αλτσχαϊμερ, το Πάρκισον και η τρίτη σχετίζεται με τη λειτουργία του νευρικού συστήματος και συγκεκριμένα πώς μπορεί ο οργανισμός να αποθηκεύει και να ανακαλεί μια πληροφορία (μνήμη και μάθηση). 
Επίσης, το Ινστιτούτο είναι ο πρώτος επιστημονικός φορέας της χώρας που ίδρυσε εργαστήριο αρχαίου DNA και μπορεί να κάνει αναλύσεις σε δείγματα που προέρχονται από ανασκαφές. Αυτό, όπως δήλωσε ο κ. Ταβερναράκης, δείχνει έμπρακτα το πώς η σύγχρονη τεχνολογία αιχμής μπορεί να παντρευτεί με τον πολιτισμό και την παράδοση, παρέχοντας τη δυνατότητα να μελετήσουμε τον τεράστιο πολιτιστικό πλούτο που διαθέτει η Ελλάδα.

________
 [ΑΠΕ-ΜΠΕ] [topontiki]

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ

ΘΕΜΑΤΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ
Γράφει ο Γιάννης Ξηντάρας – Ψυχολόγος, 

Το πιο συχνό φαινόμενο στις συνεδρίες των ζευγαριών είναι το εξής : O σύμβουλος γάμου γίνεται παρατηρητής μιας ατελείωτης διαφωνίας μεταξύ των δύο συντρόφων σχεδόν για τα πάντα! Για το “τι” είναι καλύτερο, για το “ποιος” έχει δίκιο, για το “που”, “πότε”, “ποιανού”, “πως” κλπ. Τα ζευγάρια διαφωνούν για όλα: συμφωνούν τουλάχιστον ότι διαφωνούν; Όχι! Ούτε σ'αυτό συμφωνούν, γιατί διαφωνούν για την ένταση, τους λόγους και πάνω απ'όλα για τις ερμηνείες του ενός για τον άλλον... Ένα απίστευτο γαϊτανάκι αντιθέτων που αδυνατούν να συνθέσουν το Ένα, μία ενότητα, τον πυρήνα της σχέσης...
Αναρωτιέμαι λοιπόν, πως θα μπορούσαν τα ζευγάρια να ξεπεράσουν αυτήν την δυσκολία, την δυσκολία να ακούνε ο ένας τον άλλον. Όχι απαραίτητα να συμφωνήσουν, άλλα να ακούσουν ο ένας, τι σκέφτεται, τι πιστεύει, τι εννοεί ο άλλος, να κατανοήσει το δικό του “πλαίσιο αναφοράς”, να δει μέσα από τον δικό του κόσμο. Είναι τόσο ανακουφιστικό να νιώσεις ότι σε καταλαβαίνουν... Είναι τόσο υπέροχο να ξέρεις ότι ο άλλος μπορεί να αποδεχτεί αυτό που σκέφτεσαι, αυτό που θέλεις, αυτό που είσαι... Να τι μπορούν να προσφέρουν τα ζευγάρια μεταξύ τους: την αίσθηση της αποδοχής, ότι είναι "o.k." να έχεις τα θέλω σου, τα πιστεύω σου, τις "παραξενιές" σου...
Αντιθέτως αυτό που συμβαίνει συνήθως είναι ακριβώς το αντίθετο. Σπεύδουμε να κρίνουμε τον άλλον, να τον συγκρίνουμε, να "τον βάλουμε στην θέση του" (που δεν είναι άλλη, από την δική μας θέση...) και ένα έρχεται η σύγκρουση. Η σύγκρουση των θέσεων, των αντιθέσεων, κάτι σαν δίκη προθέσεων...
Το στοίχημα στην επικοινωνία είναι κατ'αρχάς απλό: Nα ακούσουμε τον άλλον, να του προσφέρουμε το αίσθημα αποδοχής γι' αυτό που είναι. Σε δεύτερο χρόνο μπορούμε να μιλήσουμε γι΄αυτό που εμείς πιστεύουμε, θέλουμε, νομίζουμε, ελπίζουμε... Έτσι σιγά - σιγά, θα μας επιστραφεί (γιατί οι καλοί τρόποι μαθαίνονται!) αυτή η καλή συμπεριφορά πίσω: θα μας ακούσουν, θα μας προσφέρουν το αίσθημα αποδοχής γι'αυτό που είμαστε...
Κατανοώ δεν σημαίνει (ούτε χρειάζεται απαραίτητα να σημαίνει) συμφωνώ! Κατανοώ σημαίνει ότι βρίσκομαι σε μία θέση ασφάλειας με τον εαυτό μου, αυτοπεποίθησης και αυτοαποδοχής, κι έτσι ήρεμος και ασφαλής μπορώ να ακούσω τον άλλο, να αποδεχτώ ότι αυτό που λέει, έχει δικαίωμα να το λέει, είτε το πιστεύει είτε όχι...
Δοκιμάστε να ακούσετε τον/την σύντροφό σας: Θα κάνει καλό και σε εσάς και στον άλλον.
Δοκιμάστε να αποδεχτείτε τα λεγόμενά του/της, ως την άποψή του/της κι όχι απαραίτητα την δική σας.
Δοκιμάστε να έρθετε πιο κοντά ο ένας στον άλλον, να μικρύνεται τις αποστάσεις...
Δοκιμάστε να είστε καλοί!
Κάνει καλό!
~~~~

____________
   * Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος- Σύμβουλος γάμου, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Mέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας , επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

TA ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΡΑ !

TA ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΡΑ !

“ή στο κρεββάτι θα βρίσκεσαι ή σε ένα ζευγάρι παπούτσια. 
Οπότε αξίζει να επενδύσεις και στα δύο”, 
John Wildsmith. 
(Ένας από τους διασημότερους τσαγκάρηδες στην Αγγλία με ιστορία από το 1847)


Αυτά είναι τα καινούρια παπούτσια του μάστορα ! Τα «πέτυχα» πάνω στο τραπεζάκι του υπόγειου τσαγκάρικου στην οδό Ευαγγελιστρίας, κοντά στην πλατεία της Σπάρτης. Γιατί ο μάστορας θα το ’χε ντροπή να φορέσει «ετοιματζίδικο» παπούτσι! Βλέπεις ο μάστορας ο τσαγκάρης, ο Θύμιος ο Κοντοές του Ιωάννη και της Σταμάτας, από το χωριό Κουρουνιού Καρύταινας Αρκαδίας, κατέβηκε από το χωριό του στη Σπάρτη , στα 1948 (στην πιο άγρια στιγμή του Εμφυλίου) σε ηλικία μόλις 12 χρονών, αφού πρόλαβε μέσα στα δώδεκα πρώτα χρόνια της ζωής του να ζήσει τη σκληρή ζωή του χωριού (χωράφι, αμπέλι, πρόβατα, μαντρί, κλπ), έναν πόλεμο και μια Κατοχή (1940-44) αλλά κι τον αδελφοκτόνο ξολοθρεμό. 



Το όνειρό του να βγει απ’ το Σκοτάδι στο Φως , να δει ξάστερο ουρανό , να ξορκίσει Φόβους και Πίκρες απ’ την ψυχή του, να καβαλήσει το Άτι της Ελπίδας και να καλπάσει πάνω σε λιβάδια πράσινα και καρπερά, τον έφερε στη Σπάρτη! 

Σε μια χαμοκέλα έμεινε με τον πατέρα του, τον λούστρο, τον αείμνηστο μπαρμπα-Γιάννη κι απ’ την πρώτη μέρα μπήκε στη δουλειά: Πρώτα λουστράκι στους δρόμους της Σπάρτης και μετά με το «μπαΐρι του» (όπως λένε στο χωριό του), σε ένα «υποδηματοποιείον» του καιρού εκείνου. Άρχισε τη θητεία του στην τσαγκαρική τέχνη με βοηθητικές δουλειές, και μετά (τότε το παπούτσι «είχε δουλειά») κατάφερε με την προκοπή και την αξιοσύνη του να γίνει τσαγκάρης – επιστήμονας, καλλιτέχνης πραγματικός του χειροποίητου παπουτσιού . 

Τα χρόνια όμως πέρασαν, άλλαξε η ζωή και οι άνθρωποι , άλλαξε και το παπούτσι . Εργοστάσια και μηχανές πήραν το παπούτσι από τα χέρια των τσαγκαράδων και το έκαναν μαζικό βιομηχανικό προϊόν . Έτσι ο μαστρο- Θύμιος έμεινε απλώς να επισκευάζει τα νέα παπούτσια ( γελώντας πολλές φορές μπροστά στην ψευτιά και τη «φτήνια» τους) και να κατασκευάζει πλέον με τα χέρια του ΜΟΝΟ τα δικά του παπούτσια και τις παντόφλες της γυναίκας του , της κυρα- Μαρίας . 
Σίγουρα αυτή είναι η πιο χαρούμενη και πιο δημιουργική στιγμή της δουλειάς του πια , γιατί άλλο πράμα είναι να παίρνεις ένα χαλασμένο , φθαρμένο , τρύπιο , ξεκολλημένο , σχισμένο παπούτσι και να πασχίζεις να το φέρεις στα ίσα του κι άλλο να παίρνεις δέρμα , στάμπο , πετσί , κόλλες , πρόκες , καλαπόδια , βελόνες , κλωστές , τανάλιες , φαλτσέτες, σφυριά, αμόνια , κλπ , κλπ και από το «τίποτα» , να δημιουργείς ( να γεννάς , δηλαδή) ένα ζευγάρι καινούρια παπούτσια που «μιλάνε» , που φαντάζουν –δηλαδή- και ξεχωρίζουν με την ομορφιά , την αλήθεια και την τέχνη τους από τα «ετοιματζίδικα» , όπως ξεχωρίζει ένα αγριολούλουδο μέσα στα ζιζάνια και τ’ αγριοχόρταρα . 
Γιατί εδώ , κυρίες και κύριοι , μιλάει η τέχνη , η εμπειρία της ζωής και η ψυχή του τεχνίτη – δημιουργού , που θα σταμπώσει πρώτα και θα κόψει σε δέρμα το «φόντι» (το πάνω μέρος του παπουτσιού) , θα το φοδράρει , θα βάλει τα «φόρτια» (τα σκληρά δέρματα στη φτέρνα και στη μύτη του παπουτσιού) , θα γαζώσει , θα κόψει από πετσί τους πάτους , θα τους βάλει σε νερό να μαλακώσουν (ποιος δε θυμάται τους τενεκεδένιους κουβάδες πλάι στους παλιούς τσαγκάρηδες γεμάτους νερό με τα πετσιά να μαλακώνουν μέσα τους  , θα τους στεγνώσει μετά και θα τους καρφώσει από κάτω στο καλαπόδι , θα μοντάρει στο πάνω μέρος του καλαποδιού το «φόντι» , θα το τραβήξει με την τανάλια σφιχτά και θα το καρφώσει κάτω απ’ το καλαπόδι , με την τσαγκαρόκολλα θα κολλήσει το φόντι πάνω στον πάτο , θα κολλήσει μετά και τη σόλα (παλιά την κάνανε ραφτή και βάζανε και βάρδουλο γύρω- γύρω) και τέλος - τέλος θα κατασκευάσει το τακούνι με κομμάτια πετσί και θα το τοποθετήσει στη θέση του , καρφωτό και κολλητό μαζί . Θα μπουν και τα κορδόνια (εκτός κι είναι το παπούτσι παντοφλέ) θα γυαλιστεί με το κάμελ και τις παχιές τις βούρτσες , κι … έτοιμο , κυρίες και κύριοι , ΤΟ παπούτσι !!! Το παπούτσι που , θες δεν θες , θα το κοιτάξεις με σεβασμό κοσμήματος , που θα σε «καλέσει» να το αγγίξεις , να θαυμάσεις την κάθε του λεπτομέρεια , να δεις και να καταλάβεις τα μυστικά της τέχνης του και κυρίως να το νιώσεις ! Γιατί το παπούτσι αυτό , το χειροποίητο, είναι ζωντανό ! «Γεννήθηκε» στο μυαλό του μάστορα , το χάιδεψαν τα τραχιά του χέρια , του αφιερώθηκαν ώρες πολλές με σκληρή δουλειά , βήμα – βήμα , ακούμπησε στα γόνατά του τεχνίτη , άκουσε τη λαχανιασμένη ανάσα του , μπορεί και καμιά σταγόνα ιδρώτα να έπεσε πάνω του , ακούμπησε πάνω στο στήθος του μάστορα για να κοπεί κι άκουσε την καρδιά του , γεννήθηκε στο μυαλό του, πήρε ζωή απ’ την ψυχή του κι έκλεισε μέσα του ΟΛΗ την πορεία του Ανθρώπου από τότε που ο πρώτος άνθρωπος έντυσε με ένα κομμάτι δέρμα τα πόδια του μέχρι ΚΑΙ σήμερα . Κάθε παπούτσι χειροποίητο που φτιάχνει ο μαστρο-Θύμιος «για πάρτι του» είναι κομμάτι της ζωής του και κομμάτι της ιστορίας μιας άλλης εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, μιας εποχής που το πρώτο πράμα που κοίταζαν οι άνθρωποι στο ντύσιμο του άλλου ήταν τα παπούτσια και απ’ αυτά τον έκριναν χωρίς να τον ξέρουν ακόμα .
«Καλόλιωτα» , λοιπόν , τα καινούρια σου παπούτσια , μαστρο-Θύμιο , να είσαι καλά για πολλά – πολλά χρόνια ακόμα , κι όταν αποφασίσεις να κρεμάσεις τα σφυριά σου , να συνεχίσεις να φτιάχνεις παπούτσια μόνο για σένα, πια, και παντόφλες για την κυρα- Μαρία τη γυναίκα σου !

* (ο μαστρο- Θύμιος ο τσαγκάρης , είναι θείος μου , αδερφός της μάνας μου)

20-7-2017

Βαγγέλης Μητράκος